Nöbetçi Eczaneler
Türkiye’de memur olmak her geçen gün biraz daha zorlaşıyor.
Maaşlar kâğıt üzerinde artıyor ama alım gücü sürekli geriliyor.
Zam geliyor, ancak daha memurun cebine girmeden enflasyon karşısında erimeye başlıyor.
Pazarda, markette, kirada ve faturada yaşanan gerçek hayat pahalılığı, açıklanan maaş artışlarını çoktan geride bırakıyor.
Emekli ise yıllarca verdiği emeğin karşılığında huzurlu bir yaşam sürmek yerine, ay sonunu nasıl getireceğinin hesabını yapıyor.
TÜİK’in açıkladığı ekim ayı verilerine göre tüketici fiyatları aylık yüzde 2,58, yıllık yüzde 29,77 artmıştır. Temmuz-ekim döneminde birikimli enflasyonun yüzde 8,28’e ulaşmasıyla, kamu görevlileri ve emeklilerimize temmuz ayında yapılan yüzde 7’lik maaş artışı henüz dört ay dolarken enflasyonun 1,28 puan gerisinde kalmıştır.
Bu tablo, yılın ikinci yarısı için verilen zammın tükendiğini, maaşların alım gücünün düştüğünü ortaya koymaktadır.
Önümüzdeki iki ayda yaşanacak fiyat artışları ise kayıpları daha da büyütecektir.
Kamu çalışanlarımız ve emeklilerimiz, gelirleri yerinde sayarken her geçen gün artan hayat pahalılığıyla mücadele etmektedir.
Yetki sahibi olmak, yalnızca toplu sözleşme masasında oturmak mıdır, yoksa o masada milyonların hakkını sonuna kadar savunmak mıdır?
Masada oturmak yetmez, mücadele etmek gerekir!
Toplu sözleşme masası, memurun geleceğinin belirlendiği yerdir.
Buraya oturanların sorumluluğu, yalnızca zam oranlarını konuşmak değil, çalışanların kayıplarını telafi edecek, alım gücünü koruyacak ve insanca yaşamalarını sağlayacak sonuçlar elde etmektir.
Ancak yıllardır aynı tabloyla karşı karşıyayız.
Toplu sözleşme dönemlerinde büyük beklentiler oluşuyor, açıklanan rakamlar umut veriyor, fakat sonuçta memur yine enflasyonun gerisinde kalıyor.
Yetkili sendikanın görevi, ortaya çıkan tabloyu kabullenmek değil, değiştirmek için mücadele etmektir.
Gerektiğinde masada itiraz etmek, gerektiğinde müzakereyi zorlamak, gerektiğinde üyelerinin iradesini güçlü biçimde ortaya koymaktır.
Çünkü sendikacılık, yetkiyi elde etmekten ibaret değildir. Asıl mesele, o yetkinin hakkını verebilmektir.
Memur sadaka değil, emeğinin karşılığını istiyor!
Kamu çalışanlarının talebi ayrıcalık değildir.
İstedikleri, maaşlarının gerçek enflasyona karşı korunması, ekonomik büyümeden hak ettikleri payı almaları ve insanca yaşayabilecekleri bir ücret düzenine kavuşmalarıdır.
Enflasyon farkının aylar sonra verilmesi, yaşanan kaybı ortadan kaldırmıyor.
Çünkü memur, fiyatların her gün değiştiği bir ülkede altı ay önceki maaşıyla bugünün ihtiyaçlarını karşılamaya çalışıyor.
Üstelik yalnızca maaş artışları değil, ücret sistemindeki adaletsizlikler de çözüm bekliyor.
Aynı işi yapan çalışanlar arasındaki gelir farklılıkları, ek ödeme ve tazminat sorunları, çalışma barışını zedeliyor.
Artık geçici zamlarla günü kurtarmak yerine, kalıcı ve adil bir ücret politikası oluşturulmalıdır.
Emekliyi unutmak, emeği yok saymaktır!
Yıllarca devlete hizmet etmiş insanların emeklilik döneminde geçim sıkıntısı yaşaması kabul edilebilir bir durum değildir.
Çalışırken alınan ücret ile emekli aylığı arasındaki makas giderek açılırken, emeklilik adeta ekonomik bir cezaya dönüşüyor.
Oysa emeklilik, yoksullaşmanın değil, yıllarca verilen emeğin karşılığını huzur içinde yaşamanın dönemi olmalıdır.
Memurun hakkı ile emeklinin hakkı birbirinden ayrı düşünülemez.
Bugünün memuru yarının emeklisidir.
Emekliyi görmezden gelen bir ücret politikası, çalışanlara da güvenli bir gelecek sunamaz.
Artık mazeret değil, sonuç istiyoruz!
Milyonlarca memur ve emekli artık aynı soruların cevabını bekliyor:
Maaşlar neden sürekli enflasyonun gerisinde kalıyor?
Toplu sözleşmeler neden çalışanların alım gücünü koruyamıyor?
Yetkili sendika, kendisine duyulan güvenin ve verilen yetkinin karşılığını ne ölçüde verebiliyor?
Bu soruların cevabı, sendikacılığın gerçek ölçüsünü de ortaya koyacaktır.
Unutulmamalıdır ki sendikaların gücü, sahip oldukları koltuklarla değil, çalışanların hayatında yarattıkları değişimle ölçülür.
Memur artık açıklamalara değil, cebine yansıyan kazanımlara bakıyor.
Emekli artık vaat değil, insanca yaşayabileceği bir aylık istiyor.
Toplu sözleşme masasında kaybedilen yalnızca birkaç puanlık zam değildir.
Kaybedilen, milyonlarca insanın alım gücü, emeğinin karşılığı ve geleceğe duyduğu güvendir.
Memurun sabredecek gücü, emeklinin kaybedecek zamanı kalmadı!
Kalın sağlıcakla.
YORUMLAR