Peki çözüm nerede?

Eğitim çalışanlarının sorunları her geçen gün büyüyor.

Öğretmenlerimiz görev yaptıkları yerde mutlu ve huzurlu olmak, aileleriyle birlikte yaşamak ve yıllarca verdikleri emeğin karşılığını görmek istiyor.

Ancak bugün eğitim çalışanlarının en temel haklarından biri olan yer değiştirme hakkı dahi ciddi sorun hâline gelmiş durumda.

İl içi yer değişikliği yapmak isteyen öğretmenlerimiz başvuru yapıyor ancak boş okul bulamıyor.

Boş norm yok denecek kadar az.

Sıra tayini istiyor, sıra işletilemiyor.

Çünkü yer yok!

İller arası tayinlerde de tablo farklı değil. Öğretmenlerimiz başvurmak istiyor ancak tercih edebilecekleri yeterli sayıda okul bulunmuyor.

Normlar dolu, hatta bazı yerlerde norm fazlalığı yaşanıyor.

Peki, bunun sonucunda ne oluyor?

Öğretmenlerimiz yıllarca aynı yerde görev yapmak zorunda kalıyor.

Ailesine, eşine, çocuklarına veya memleketine yakın bir yerde görev yapma talebi karşılık bulmuyor.

Yer değiştirme hakkı kâğıt üzerinde var, ancak uygulamada karşılığı bulunamıyor.

Mazeret var, tayin yok!

En büyük mağduriyetlerden biri de mazeret tayinlerinde yaşanıyor.

Mazereti nedeniyle bulunduğu ilden veya ilçeden tayin isteyen öğretmenlerimiz başvurularını yapıyor.

Ancak…

Çoğu öğretmenimiz mazeretinin bulunduğu il veya ilçeye gelemiyor.

Daha da önemlisi, boş norm bulunmadığı gerekçesiyle tayini gerçekleşmeyen öğretmenlerimize il ve ilçe emri verilmemesi mağduriyeti derinleştiriyor.

Oysa burada söz konusu olan sıradan bir tayin talebi değil, söz konusu olan aile birliğidir.

Anayasamızda açıkça ifade edildiği gibi, devletimiz aile birliğini ve ailenin huzurunu korumakla yükümlüdür.

Eşinden, çocuklarından veya ailesinden ayrı yaşamak zorunda bırakılan bir öğretmenin çalışma verimliliğini ve motivasyonunu artırmak mümkün müdür?

Eğitim çalışanının huzuru, eğitim sisteminin başarısından bağımsız düşünülemez.

Bu nedenle mazeret tayinlerinde norm kadro yetersizliği nedeniyle tayini gerçekleşmeyen öğretmenlerimize il emri ve gerektiğinde ilçe emri verilmelidir.

Sadece öğretmenler değil…

Sorun yalnızca öğretmenlerimizin yaşadığı yer değiştirme problemiyle sınırlı değil.

Milli Eğitim Bakanlığı bünyesinde görev yapan hizmetli ve memur arkadaşlarımız da yer değiştirmek istiyor ancak çoğu zaman sonuç alamıyor.

Üniversitelerde görev yapan idari personelimizin durumu da farklı değil.

Üniversitelerde idari personelin yer değişikliği konusunda ciddi sorunlar yaşanıyor. YÖK, becayiş sistemiyle bu soruna çözüm bulmaya çalışıyor ancak uygulama mevcut mağduriyetleri gidermeye yetmiyor.

Artık günü kurtaran yöntemler değil, kalıcı ve uygulanabilir bir sistem oluşturulmalıdır.

Emekli olunamıyorsa norm sorunu çözülemez!

Yer değiştirme sorununu konuşurken, bu sorunun temel nedenlerinden birini de görmezden gelemeyiz.

Bugün öğretmenlerimizin önemli bir bölümü ekonomik nedenlerle emekli olamıyor.

Çalışırken alınan seyyanen zamlar ve ilave ek ödemeler, uzman ve başöğretmenlik ödemeleri gibi gelir unsurlarının emekliliğe yeterince yansımaması nedeniyle görev aylığı ile emekli maaşı arasında büyük bir fark oluşuyor.

Sonuç?

Öğretmenimiz emeklilik hakkını kazanıyor ama emekli olamıyor.

Çünkü…

Emekli olduğunda maaşı neredeyse yarı yarıya düşüyor.

Bu nedenle açıkça söylüyoruz…

Çalışan memurlara verilen seyyanen zam ve ilave ek ödemeler emekliliğe yansıtılmalıdır.

Bu düzenleme yapılmadığı sürece öğretmenlerimizin önemli bir bölümü 65 yaşına kadar görevde kalmak zorunda olacaktır.

Emekliliğin ekonomik bir cezaya dönüştüğü bir sistem sürdürülemez.

Emekli olabilecek öğretmenlerimiz emekli olduğunda okullarda norm kadrolar açılacak, genç öğretmenlerimize istihdam imkânı doğacak, il içi ve iller arası yer değiştirmelerde yaşanan tıkanıklık da kısmen giderilecektir.

Not: Yazım uzun oldu. Yarın da bu önemli konunun devamını aktaracağım.